அதிகாலை...
மேகம் சூழ்ந்த வெளிச்சம்.
இரவும் பகலும்
சந்தித்துக் கொள்ளும்
அந்த மங்கலான நேரம்.
எங்கள் ஊர் முழுவதும்
ஒரு விதமான அமைதியில்
உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.
தூரத்தில்...
வெள்ளை நிறத்தில்
ஒரு தாய்...
அவளுடைய கைகளில்
ஒரு பிஞ்சுக் குழந்தை...
அடர்ந்த காட்டுப் பாதையில்
வேகமாக நடந்து செல்வது
போல் இருந்தது.
அவள் அணிந்திருந்த
வெள்ளை நிற ஆடை
காற்றில் மெதுவாக அசைந்தது.
குழந்தையின் முகம்
எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அவளின் முகமும்
முழுமையாகத் தெரியவில்லை.
ஆனால்...
அவர்கள் இருவரையும்
என் கண்கள் மட்டும்
விடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
நான் அவர்களை நோக்கி
மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தேன்.
ஒரு அடி...
இன்னொரு அடி...
நான் நெருங்க நெருங்க
அவர்களும்
என்னிடமிருந்து விலகிச் சென்றார்கள்.
எவ்வளவு முயன்றாலும்
அவர்களை நெருங்க முடியவில்லை.
கண்ணுக்குத் தெரியும் தூரம்...
ஆனால்...
கைகளால் தொட முடியாத தூரம்.
என் மனதில்
ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும்...
“யார் இவர்கள்?”
மற்றொரு கேள்வி...
“ஏன் இந்த அதிகாலையில்
இந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையோடு
இந்த அடர்ந்த காட்டுப் பாதையில்
இவ்வளவு வேகமாக செல்கிறார்கள்?”
அவர்களை அழைக்க நினைத்தேன்.
“அம்மா...”
என்று குரல் கொடுக்க முயன்றேன்.
ஆனால்...
என் குரல்
என் தொண்டையை விட்டு
வெளியே வரவில்லை.
அவள் மட்டும்
ஒரு கணம் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அந்தப் பார்வையில்
பயம் இல்லை.
கோபம் இல்லை.
மாறாக...
என்னை பல வருடங்களாக
அறிந்த ஒருவரைப் போல
ஒரு அமைதியான பார்வை.
பிறகு...
அவள் மீண்டும் திரும்பி
குழந்தையை அணைத்துக் கொண்டு
நடக்க ஆரம்பித்தாள்.
நான் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தேன்.
அந்தக் காட்டுப் பாதை
நாளுக்கு நாள்
மனிதர்கள் மறந்துபோன
ஒரு பழைய பாதையைப் போல இருந்தது.
இருபுறமும்
உயரமான மரங்கள்.
மரங்களின் கிளைகளில்
பனித்துளிகள்.
காற்றில்
ஈரமான மண்ணின் வாசனை.
தூரத்தில்
எங்கோ ஒரு பறவை
ஒருமுறை மட்டும் கத்தியது.
அதன்பிறகு...
மீண்டும் அமைதி.
அவர்கள் சென்ற பாதையில்
ஒரு விசித்திரமான வெளிச்சம் இருந்தது.
அந்த வெளிச்சம்
சூரியனுடைய வெளிச்சம் போல இல்லை.
அது...
மிகவும் மென்மையானது.
வெள்ளை நிறமானது.
அவர்கள் நடந்து சென்ற இடமெல்லாம்
அந்த வெளிச்சம்
மெல்ல மெல்ல மறைந்து கொண்டிருந்தது.
நான் வேகமாக நடந்தேன்.
அவர்களை அடைய வேண்டும்
என்ற எண்ணம் மட்டும்
என் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தது.
ஆனால்...
திடீரென்று...
என் காலடியில் இருந்த மண்
மறைந்தது.
என் உடல் முழுவதும்
ஒரு விதமான அதிர்வு.
நான் கண்களை மூடினேன்.
அடுத்த நொடி...
என் கண்கள் திறந்தன.
கட்டிலில்
நான் படுத்துக் கொண்டிருந்தேன்.
அதிகாலை வெளிச்சம்
ஜன்னல் வழியாக
என் அறைக்குள் வந்து கொண்டிருந்தது.
சில நொடிகள்
என்ன நடந்தது என்று
எனக்குப் புரியவில்லை.
கனவா?
நிஜமா?
நான் எழுந்து உட்கார்ந்தேன்.
என் மனதில்
அந்தத் தாயும்
அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையும்
மட்டுமே இருந்தார்கள்.
அவர்களின் முகம்
என் நினைவில் இல்லை.
ஆனால்...
அவர்களின் நடையின் வேகம்
என் மனதில் தெளிவாக இருந்தது.
அவர்கள் சென்ற பாதையும்
தெளிவாக இருந்தது.
அந்தக் கனவை
மறந்துவிடலாம் என்று நினைத்தேன்.
ஆனால்...
மனதுக்குள்
ஒரு குரல் மட்டும்...
“அந்தப் பாதையில் செல்...”
என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தது.
கிழக்கில்
சூரியன் மெல்ல உதித்தான்.
எங்கள் ஊரை
தங்க நிற வெளிச்சத்தில்
மூழ்கடித்தான்.
நான் கட்டிலிலிருந்து
மெல்ல எழுந்தேன்.
வெளியே வந்தேன்.
கனவில் பார்த்த
அதே பாதை...
என் வீட்டிலிருந்து
சில தூரத்தில் இருந்தது.
அதைப் பார்த்தவுடன்
என் உடல் முழுவதும்
ஒரு சிலிர்ப்பு.
“இது எப்படி சாத்தியம்?”
என்று எனக்குள் கேட்டுக் கொண்டேன்.
கனவில் பார்த்த இடம்
இங்கே இருக்கிறது.
நான் சில நொடிகள்
அங்கேயே நின்றேன்.
பிறகு...
தெரியாத ஒரு சக்தி
என்னை இழுத்துச் செல்வது போல
அந்தப் பாதையில் நடந்தேன்.
சில தூரம் சென்றதும்
அடர்ந்த மரங்கள் ஆரம்பித்தன.
அதே மரங்கள்...
அதே ஈரமான மண்...
அதே அமைதி...
என் இதயம்
வேகமாகத் துடித்தது.
“நான் இதை
ஏற்கனவே பார்த்திருக்கிறேனா?”
என்று எண்ணினேன்.
சில அடிகள் சென்றதும்...
மண்ணில்
சிறிய காலடிச் சுவடுகள் தெரிந்தன.
ஒரு பெரியவரின் காலடிச் சுவடு...
அதன் அருகில்
ஒரு குழந்தையின் சிறிய காலடிச் சுவடு...
நான் அங்கேயே நின்றுவிட்டேன்.
அந்தச் சுவடுகள்
புதியதாக இருந்தன.
மழை பெய்திருந்தும்
அவை அழியாமல் இருந்தன.
நான் அவற்றைப் பின்தொடர்ந்தேன்.
காட்டின் உள்ளே
இன்னும் கொஞ்சம் சென்றபோது...
ஒரு சிறிய கோவில்
என் கண்களில் பட்டது.
அந்தக் கோவில்
பல வருடங்களாக
யாரும் பயன்படுத்தாதது போல இருந்தது.
கதவு பாதியாக திறந்திருந்தது.
ஆனால்...
கோவிலுக்குள்
ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது.
நான் மெதுவாக
கதவின் அருகே சென்றேன்.
அங்கே...
ஒரு வெள்ளைத் துணி.
அதன் அருகில்
ஒரு சிறிய குழந்தையின்
காலணி.
என் இதயம்
ஒரு நொடியில் நின்றது போல இருந்தது.
அந்தக் காலணி...
கனவில் பார்த்த
அந்தக் குழந்தையின் காலில்
இருந்ததைப் போலவே இருந்தது.
நான் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன்.
யாரும் இல்லை.
மீண்டும் கோவிலுக்குள் பார்த்தேன்.
அப்போது...
கோவிலின் உள்ளே
ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள்.
வெள்ளை நிற ஆடை.
நான் கனவில் பார்த்த
அதே உருவம்.
என் உடல் முழுவதும்
சிலிர்த்தது.
அவள் என்னைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய கைகளில்
அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தை இருந்தது.
நான் பேச முயன்றேன்.
“நீங்கள் யார்?”
என்று கேட்டேன்.
இந்த முறை
என் குரல் வெளியே வந்தது.
அவள் பதில் சொல்லவில்லை.
மாறாக...
குழந்தையை
என்னிடம் நீட்டினாள்.
நான் ஒரு அடியெடுத்து
முன்னேறினேன்.
அந்தக் குழந்தை
என்னைப் பார்த்து
சிரித்தது.
அந்தச் சிரிப்பில்
ஒரு விதமான அமைதி இருந்தது.
அப்போது...
அவள் மெதுவாக
ஒரு வார்த்தை சொன்னாள்.
“பயப்படாதே...”
அந்த இரண்டு வார்த்தைகள்
என் மனதை முழுவதுமாக
அமைதியாக்கின.
“நீங்கள் யார்?”
என்று மீண்டும் கேட்டேன்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“நீ தேட வேண்டியவர்கள்
நாங்கள் அல்ல...”
என்றாள்.
நான் குழம்பினேன்.
“அப்படியென்றால்...?”
அவள் கோவிலின் உள்ளே
இருந்த ஒரு சிறிய விளக்கை
காட்டினாள்.
“உன்னை நீயே
தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய்...”
என்றாள்.
அந்த வார்த்தைகள்
என் காதுகளில் மட்டும்
கேட்கவில்லை.
என் மனதுக்குள்
ஒலித்தது.
நான் கண்களை மூடினேன்.
ஒரு நொடி...
மீண்டும் கண்களைத் திறந்தபோது...
அங்கே யாரும் இல்லை.
அந்தத் தாயும் இல்லை.
அந்தக் குழந்தையும் இல்லை.
விளக்கு மட்டும்
எரிந்து கொண்டிருந்தது.
நான் கோவிலின் வாசலில்
அமைதியாக அமர்ந்தேன்.
என் கண்களில்
தெரியாமல் கண்ணீர் வந்தது.
அவர்கள் யார்?
ஏன் என்னை இங்கே அழைத்தார்கள்?
ஏன் அந்தக் குழந்தை
என்னைப் பார்த்து சிரித்தது?
எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஆனால்...
அன்று முதல்
என் வாழ்க்கையில்
ஒரு மாற்றம் ஆரம்பமானது.
நான் எங்கு சென்றாலும்...
அந்த வெள்ளை நிறத் தாயையும்
அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையையும்
மறக்க முடியவில்லை.
சில கனவுகள்...
விழித்த பிறகு
மறந்துவிடுவதற்காக வருவதில்லை.
சில கனவுகள்...
நம்மை
ஒரு பாதையில் அழைத்துச் செல்லும்.
அந்தப் பாதையின் முடிவில்
என்ன இருக்கிறது என்று
நமக்குத் தெரியாது.
ஆனால்...
அந்தப் பாதையில்
நாம் நடக்கத் தொடங்கிய பிறகு...
நம்மைப் பற்றியே
நாம் அறியாத பல உண்மைகள்
நமக்கு தெரிய ஆரம்பிக்கும்.
அன்று அதிகாலையில்
நான் கண்ட அந்தத் தாயும்
அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையும்...
இன்றும் என் நினைவில் இருக்கிறார்கள்.
சில இரவுகளில்
கண்களை மூடும்போது...
அதே காட்டுப் பாதை
மீண்டும் என் கண்முன் வருகிறது.
தூரத்தில்...
வெள்ளை நிறத்தில்
அந்தத் தாய்...
அவள் கைகளில்
அதே பிஞ்சுக் குழந்தை...
அவர்கள் மீண்டும்
அந்தப் பாதையில்
நடந்து செல்கிறார்கள்.
இந்த முறை...
நான் அவர்களை
பின்தொடரவில்லை.
அவர்கள் செல்லும் பாதையை
அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
ஏனெனில்...
அவர்கள் எங்கே செல்கிறார்கள்
என்பதைவிட...
அவர்கள் ஏன்
என் கனவில் வந்தார்கள் என்பதுதான்
இன்னும் எனக்குப் புரியாத மர்மம்.
அதிகாலை வந்தால்...
சில நேரங்களில்
என் கண்கள் தானாகவே
அந்தப் பழைய பாதையைத் தேடுகின்றன.
அங்கே...
யாராவது நடந்து செல்கிறார்களா என்று.
ஒருவேளை...
ஒருநாள்...
அந்தத் தாய் மீண்டும் வரலாம்.
அவளுடைய கைகளில்
அதே பிஞ்சுக் குழந்தையுடன்...
இந்த முறை...
அவள் என்னிடம்
ஒரு புதிய வார்த்தையைச் சொல்லலாம்.
அந்த நாளுக்காக...
நான் இன்னும்
அந்தப் பாதையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
_சோழநாட்டு கவிஞர்.
No comments: